Sailing Yacht Mi Dushi Around the World

Dit is het weblog waar jullie de onze zeiltrip rond de wereld kunnen volgen. Nou ja, rond de wereld... de halve wereld dan. Via de Europese kust naar het zuiden, een klein stukje Afrika, en dan over de Atlantische Oceaan naar Zuid-Amerika en de Carieb.                                                         

Henk & Angela Diters
(Foto: de winter voor vertrek (2007) in Baarn)

                                                         

technische terugblik

Slijtageslag

 

Met als subtitel, "dingen die het zoal tijdens zo'n reis begeven"

Het zal je niet verbazen, de reis die we maken is voor het materieel een ware slijtageslag. Dan heb ik het niet over de schilderwerkzaamheden die iedere maand een dag in beslag nemen. Dit wisten we toen we een stalen boot aanschaften, zeewater en staal zijn geen vrienden van elkaar en daarmee hebben we leren leven. We zijn hierin behoorlijk gedisciplineerd en de boot ziet er dan ook nog steeds redelijk uit. Waar ik over spreek zijn de dingen die totaal onverwacht afbreken of scheuren of anderzijds dienst weigeren. Toen we vertrokken gaf onze hydrofoor (pomp en drukvat van de drinkwatervoorziening) de geest, een plastic (?!) dingseltje gescheurd, 20 liter water in de boot en voordat we überhaupt maar de sluizen van IJmuiden doorwaren, repareren!. Deze drinkwatervoorziening is ook in Suriname weer stuk gegaan, nu een boutje wat spontaan dienst weigerde en daarmee een enorme lekkage veroorzaakte, weer 20 liter water in de boot.

Dan hadden we een koolstoffilter in de drinkwaterleiding gemonteerd als zuivering van ons drinkwater. U raadt het al…. filter tot tweemaal toe afgebroken, 2 x  20 liter

water in de boot en systeem maar weer gedemonteerd. Het ergste probleem is zout, het zit na verloop van tijd overal en het is lastig te verwijderen. Zout is hygroscopisch, wat zoveel wil zeggen dat het water aantrekt. Probeer thuis maar eens een zoutvaatje open te laten, binnen de kortste keren is het een klont, en daarmee onbruikbaar als ei-bedekking. Dit zout kruipt dus overal in en tussen, zeker als je zoals wij eens een plons water over de kaartentafel en de laptops en andere apparatuur hebt gekregen. Je kunt boenen wat je wilt, het blijft op de meest geniepige plekken zitten. Als gevolg hiervan zijn de stekkers van de seriële poort van onze laptop behoorlijk verroest en heeft het led-lichtje van de externe voeding vakantie genomen. Het wachten is op het tijdstip dat deze voeding volledig instort, we hebben in ieder geval alvast een reserve gekocht. Zout zorgt er ook voor dat de motorbediening (gashendel) vast is gaan zitten, ook de lieren hebben het zwaar en moeten weer nodig worden gesmeerd. De rolinstallatie van het voorzeil zat na de oversteek van St Maarten naar Horta ook muurvast, oorzaak NaCl. In de ankerlier op het voordek was in Coruna geen beweging meer te krijgen wegens het overvloedig overkomen van zout water zat het hele ding inwendig vastgekoekt met een flinke korst zout. Tijdens  de oversteek van de Atlantic richting Suriname, heeft het blok van de giek-neerhouder zijn pensioen genomen, de staaldraad van de neerhouder van de spinakerboom is permanent op vakantie gegaan en onze nieuw vervaardigde life-lines zijn nagenoeg doorgesleten. Allemaal reparatieklussen dus. In Gomera hield een lichtaccu het voor gezien, dus een uur slepen door de hitte met dat loodzware ding naar de dichtstbijzijnde garage. Het voorval met de gebroken stoterstang van onze dieselmotor ligt waarschijnlijk bij iedereen nog vers in het geheugen en zullen we niet nog een keer uit de doeken doen. Het is zo nu en dan toch echt tijd voor een scheerbeurt. Omdat we zuinig moeten zijn met zoet water scheer ik me als het kan elektrisch. Hiervoor heb ik een oplaadbaar scheerapparaat aangeschaft wat volgens de verkoper ook op 12 volt werkte. U raadt het al, eenmaal op 12 volt aangesloten veel licht en rookontwikkeling en een verbrande print. Nu geeft ik niet zomaar op dus aan de slag met de soldeerbout en een bypass gemaakt op het printje. Resultaat, hij scheert weer fantastisch, wel loopt hij wat harder dan voorheen en moet je hem aan en uitzetten door de stekker eruit te trekken, het zal wel weer niet zo lang duren ben ik bang. Na een maandje in de hitte wil je ook wel weer eens het haar een centimetertje korter hebben dan in Nederland. Weer goed geraden, voordat ik de tondeuse kon gebruiken moest ook hier weer eerst de gereedschapskist open.  Dan de bijboot, een type "erg oud" en opblaasbaar. Tijdens een tripje in Tobago lieten we de bijboot verankerd met een slot om een lantaarnpaal achter op het strand. De bijboot is al eens geplakt zullen we maar zeggen (understatement) en een van de plakkers had losgelaten zodat de bijboot (in zeilertermen een dinghy) als een lekke ballon na een feestje op het strand lag. Natuurlijk was het al donker en hadden we geen plaksetje of een pomp bij ons. De terugtocht door de stikdonkere baai was er een van erop of eronder. Een ware kamikazerit, waarbij wij beiden door ons gewicht, gelukkig volop aanwezig, goed te verdelen ons nog juist drijvende konden houden en we niet met de boot in het zicht de Caribische zee om de hals kregen, we hadden ook eens mazzel. Onze boot heeft zinkanodes onder het schip hangen, die ervoor zorgen dat het zink eerder wegrot dan de romp en wij zodoende blijven drijven. Deze anodes hebben wij altijd al onder het schip gehad, en we poetsten ze braaf ieder jaar schoon als we in de winter op de kant gingen Je deed er toch zeker twee a drie jaar mee op het IJsselmeer. Het zoute water doet wat dat betreft ook weer meer zijn best dan zoet water, je kunt ze bijna zien aftakelen.
In Suriname zie je geen hand voor ogen in het brakke en troebele water dus toen we in Tobago waren en ik het visnet uit de schroef moest snijden bleken er bijna geen anodes meer onder te zitten, snel gekocht in Trinidad (in Tobago kun je namelijk nog geen fatsoenlijke aardappel kopen) en toen met ons nieuw aangeschafte duikuitrusting gemonteerd. Het buitenboord motortje, al even oud als het bijbootje, heeft een gebroken bougiekabeltje gehad, al trek je je arm uit de kom (zou de medische term buitenboordmotorarm al bestaan?), hij start nooit meer!. De tl-verlichting boven het fornuis gaf geen licht meer, wel warmte, en Angela gokte dus wat er in de pannen zat en hoe gaar het inmiddels was als ze kookte. In Rodney Bay Marina (St Lucia) was een filiaal van Island Waterworld waar we een nieuw armatuur met twee tl buizen gekocht hebben. Natuurlijk werkt er maar een van de twee buizen, en was de winkel een paar dagen dicht. Nu is een beter dan niets dus zijn we maar weer doorgevaren. Tot op de dag van vandaag werkt er dus maar een buis! Dan heeft de grootzeilval de oversteek van St Maarten naar Faial het maar net gered. Het grootzeil hing nog maar aan de laatste  paar vezels van de grootzeilval. We hadden wel alle vallen van de voorzeilen en ophouders vernieuwd in St Maarten, maar de grootzeilval zag er nog zeer goed uit en hebben we omgekeerd. Al het touwwerk is trouwens aan ernstige slijtage onderhevig. De landvasten (touwen waarmee je je schip aan de wal of pontoon vastmaakt) vertonen ook sporen van vergevorderde slijtage, en zien er fluffy uit. De schoten van de genua waren zeer gerafeld en hebben we vervangen op zee onderweg naar Faial. Het anker wat we in Guadeloupe verspeeld hadden moest uiteindelijk ook weer aangevuld worden op St Maarten. Ook de roestvrij stalen as van de buitenwaterpomp van de motorkoeling bleek meer water in de bilge te laten lopen dan hij door de interkoeler pompte. Een Asje scoren in St Maarten bleek niet eenvoudig, terwijl het toch van het bekende merk Johnson was. Wel een compleet nieuwe pomp was verkrijgbaar, echter hiervan was de as een haartje dunner dan de oorspronkelijke as (het verschil tussen Metrische en Imperial maatvoering) zodat de snaarschijf (pulley) niet meer paste en om de as flubberde. Hiermee wilden we niet weg want dat is vragen om moeilijkheden. Een draaierij opzoeken dan maar om het gat in de pulley groter te laten boren en een bus te laten draaien en deze in de pulley te laten persen. Daarna kon in de bus weer een gat geboord worden met de juiste afmeting van de pomp-as. Al met al een beetje technisch verhaal maar het is maar om te illustreren hoe je van het ene probleem in het andere rolt voordat je iets definitief opgelost hebt. Ook in St Maarten hebben we een verloop stekker gekocht om de elektronische kaart ook op een andere pc te kunnen gebruiken (ik had al verteld dat we zout water over de navigatie laptop hadden gehad). Alweer goed geraden, het ding werkte niet, terug naar de winkel waar ze ons vertelden dat het moest werken, ze hadden nog nooit klachten gehad. Geld kregen we ook niet terug dat was niet de policy en bovendien gold de Nederlandse wet niet op St Maarten, (dit was ons al eerder duidelijk geworden). Zat er weer niks anders op dan maar in een andere winkel een andere verloopstekker (interface voor de pc puriteinen onder onze lezers) te kopen. Gelukkig hadden we nog de beschikking over een huurauto want stad en land af gereden en pas in Phillipsburg een interface beschikbaar. Nee maar, deze deed het in 1keer! Op de eerste dag van de oversteek St Maarten naar Azoren begaf de plee het, en zonder kantoor 23 dagen oversteken op een puts is geen pretje. Gelukkig had ik in Portugal al eens een pakkingset voor onze troon gekocht en die kwam nu zeer goed van pas. De eerste dag en nog niet ingeslingerd is dit overigens geen fijn klusje, als u begrijpt wat ik bedoel.

We hebben, om de Europese voetbal kampioenschappen te kunnen volgen in 2008 een digitale ontvanger voor onze televisie gekocht. Tuurlijk ging het ding binnen een paar maanden kapot. Eerst bij een Indiër in Lanzarote nieuwe batterijen voor de afstandsbediening gekocht, deze bleken jammer genoeg over de datum en niet te werken. Weer nieuwe batterijen, hiermee werkte het ook niet, nou ja en klein uurtje. De ontvanger heeft het, het hele jaar niet meer gedaan. Toen we in Brixham terug waren naar de leverancier, bleek dit merk niet meer in de winkel te verkopen, (logisch want het is troep), en verkocht op dit gebied helemaal niks meer wat ook op 12 volt kon werken. In Poole is het ons gelukt weer een dergelijk ding aan te schaffen, de oude is ritueel met een sierlijke boog in de vuilnisbak beland. In België is er een piefje van een palletje van de motorbedieninghendel afgebroken zodat de motor alleen nog maar volgas in z’n voor of achteruit gezet kon worden, niet handig om een krap boxje in te varen, eerst repareren dus alvorens af te meren. In Scheveningen moest ik even naar de stuurinrichting kijken omdat het zwaar liep, bleek dat een tandwiel losgelopen was. Gelukkig waren we Scheveningen al zonder brokken binnen gelopen. Als laatste makke scheurde tijdens de laatste zeiltocht op het IJsselmeer het grootzeil, helemaal vergaan door de zon, ik kon er zo met mijn vinger doorheen prikken. Zo zie je maar, je moet een hoop geduld hebben, erg inventief zijn, je niet af laten schepen en erg vasthoudend zijn, dan lukt het best . Een beetje handigheid kan overigens ook geen kwaad anders blijft het steeds wachten op de monteurs die, de goede niet te na gesproken, geen tempo en geen zin hebben. Dit verhaal is niet uniek, alle zeilers die we ontmoet hebben zijn slachtoffer van het defectieve onrecht. In zekere zin hebben we nog niet eens zoveel onheil over ons gehad. We hebben anderen gezien die bij voorbeeld met gebroken verstaging, gescheurde zeilen of zelfs zonder mast in Faial aankwamen, dat is ons in ieder geval bespaard gebleven.

U ziet beste lezer, de materiële moraal van dit verhaal is, verf, plak, vloek, zoek, repareer, reviseer, improviseer en pruts je in de hitte een weg over onze aardkloot en iedereen is jaloers op je fantastische reis…………. Begrijpen jullie het nog?

Even wennen aan... alles! - 28 september 2009

Mi Dushi ligt afgemeerd in Baarn, en wij wonen sinds zes dagen weer in een huis. Ons huis was bij aankomst natuurlijk helemaal leeg, want we hadden het klaargemaakt voor de verkoop en al onze spullen in twee grote kratten laten opslaan. Buurvrouw Emily had de verhuizers er ingelaten, zodat alle dozen en andere spullen al keurig in huis geparkeerd stonden. Buurvrouw Josje had een grote kleurige welkom-thuis slinger opgehangen, en toen we de eerste avond even kwamen kijken, sloeg ze meteen voor ons aan het wokken. De uitdaging de volgende dag was om zo snel mogelijk een functionele slaapkamer, woonkamer en keuken te krijgen. Bij aankomst in Baarn stond George al klaar met zijn auto, die hij aan ons ging verkopen. Zo waren we meteen mobiel en konden we linea recta naar de Ikea om twee matrassen aan te schaffen. Voorlopig heeft Henk het bed op zolder geïnstalleerd. Het slaapt best, maar het wiebelt niet en dat valt niet mee. Op de slaapkamer hebben we een tijdelijke zitkamer ingericht, met vier tuinstoelen, de salontafel en een Indonesische kist. Beneden blijft het de eerste tijd leeg, nu we toch geen bankstel en eetkamertafel hebben om in de gang te zetten terwijl we de open haard, de schrootjes en steenstrips en de plafondbalken eruit slopen. De verhuizers hadden alle keukenspullen en servies in de achterkamer gezet, en na een paar uur uitpakken stond alles weer op zijn oude plekje. Wel frustrerend af en toe, dat gesleep met die dozen, vorig jaar met zorg alles ingepakt voor ik weet niet hoe lang, en anderhalf jaar later kan het er weer uit. Ik had het net zo goed kunnen laten staan allemaal… Maar ja, dat is achteraf. Niemand kan in de toekomst kijken, en dat is maar goed ook.
Op de weg naar Hilversum zitten allemaal lampjes in het wegdek die fel wit oplichten wanneer je er langs rijdt. In de tuin van paleis Soestdijk staat een prachtig beeld van Juul en Bernhard die nonchalant naar de voorbijkomende auto's zwaaien. De afslag naar Baarn is eindelijk zo duidelijk dat niemand die rechtdoor wil nog in de baan voor rechtsaf staat. De spoorwegovergang is tien meter naar rechts verplaatst zodat je eerst een bocht om moet om er te komen. Buurvrouw Maria heeft haar hele huis mosgroen geschilderd, goed zo, wij houden wel van een kleurtje.
Op naar een of andere Discounter om een televisie aan te schaffen, waar direct na binnenkomst mijn mobieltje afging. Waren ze net bezig met tv-opnamen voor een reclamefilmpje met Tom Coronel, dus die opnamemeneer riep meteen "cut!". Ach, het kan altijd erger, er was ook nog een echtpaar dat vragen aan Coronel ging stellen over het verschil tussen twee modellen ….
We hebben nu een tv-abonnement voor digitenne, dat is veel goedkoper dan kabel bij die stomme Casema, waarvan de totale administratieve wanorde die er heerst ons nog goed in het geheugen gegrift staat..... nooit meer! Hulde aan KPN: de tv deed het meteen, ze stuurden per omgaande een bevestiging en alles klopt. Wij kijken met veel plezier naar de reclame (zullen we over een poosje wel overheen zijn hoor). Er zijn allemaal leuke nieuwe filmpjes en van sommige snappen we geen bal. Zo "scheldt' iemand een ander uit voor amateur, en dat is hij klaarblijkelijk niet, maar geen idee wie hij nou is … Benny Joling krijgt een hoortoestel en dat vinden wij reuze grappig. Ook is iedereen maar aan het twitteren geslagen, behalve wij want wij hebben geen flauw idee wat dat is.
Wij moesten werken aan onze bereikbaarheid, dus even googelen maar weer, en allebei een SIM-only abonnementje afgesloten, voor ons een totaal nieuw product waarbij je voor relatief weinig kosten maandelijks 300 belminuten en 30 sms-jes hebt.
En echt het begin van het einde: vandaag lukte het om van de aller-achterste stelling van het magazijn bij Bruna nog twee agenda's van dit jaar te krijgen. We moeten weer dingen verder dan één of twee dagen vooruit plannen. Maar niet getreurd, het zijn vooral leuke dingen, zoals weerzien met en etentjes bij vrienden. Daarnaast heb ik een begin gemaakt met het zoeken naar een interim-klus als P&O-er, want we moeten ook weer aan werken gaan denken. Ik kan me nog niet echt voorstellen dat we straks weer in een vast ritme zitten, elke dag vroeg op, en toettoet met het autootje achter aansluiten in de file.
Naar de supermarkt gaan is nog steeds een feest. We vinden alle vertrouwde dingen terug die we kennen en lekker vinden en gemist hebben, zoals ontbijtkoek met gember, Zaanse mayonaise en surimi-krabsalade. Ik verbaas me keer op keer over het enorme assortiment en de keuze die we er is. Zo zijn er volkoren beschuiten en lichte beschuiten en hele gewone, een koeling met wel vijftig verschillende soorten kaas: belegen, met blauwe adertjes, mozzarella, geraspte oude, geraspte jonge, geraspte speciaal om te gratineren, Old Amsterdam, Zwitserse kaas, poederkaas, smeerkaas en smeerkaas die geen kaas mag heten. Maar wat moet je nou met vijf verschillende soorten tandenstokers, gewone, in een doosje, in vier platte pakjes, dunne of extra dunne?
Al met al, wij amuseren ons, verbazen ons, zien nieuwe dingen in de omgeving, vinden het weerzien met vrienden een feest en zijn tegelijk treurig dat we het Caribische zonnetje en het vrije bootleven nu definitief achter ons hebben moeten laten. Evenals Mi Dushi, die er leeg en verlaten bij ligt in het haventje van Baarn. We voelen ons er niet erg vrolijk bij. Aan de andere kant, we kunnen moeilijk gaan klagen nu we net anderhalf jaar vakantie hebben gehad. Gewoon aan de slag dus maar, alle dingen doen, en dan komt de rest vanzelf wel en komen we weer in ons ritme. En niet vergeten, veel en met plezier terugkijken op de prachtige reis die we gemaakt hebben. Letterlijk wel te verstaan, want we hebben een paar duizend foto's en een stapel videobandjes, die allemaal uitgezocht en bewerkt willen worden!

Van Zout naar Zoet, het is jammer maar het moet! 18-09-2009

Na de laatste zoute haven, IJmuiden, zijn we door de zeesluis gegaan en zo zout voor zoet verwisseld. We zijn met een behoorlijke tegenwind het Noordzeekanaal op de motor afgevaren. Wat een drukte, dat zijn we niet meer gewend, grote binnenvaartschepen, kustvaarders en op het IJ bij Amsterdam wordt je ook nog eens gekruist door de veerponten. Het krioelde voor ons gevoel van de schepen. Als je de ruime oceaan gewend bent dan is dat wel even wennen. Omdat het pokkenweer dreigde te worden zijn we de Sixhaven ingevlucht, achter het centraal station in Amsterdam.
Je kunt daarvandaan, met een van de veerpontjes die ik net beschreven heb, oversteken en via het centraal station zo hartje Amsterdam inlopen, wat we dan ook gedaan hebben. 's Avonds hebben we ophaal Surinaams gegeten, moksi meti met pom, mie, nasi en rijst, njan switi zeggen de Surinamers. De volgende dag waaide het hard uit de verkeerde richting dus geheel in overeenstemming met onze "het steekt bij ons niet op een weekje" mentaliteit gecombineerd met het totaal ontbreken van een ruggengraat, zijn we nog maar weer eens een dagje blijven liggen.. Dit gaf ons de gelegenheid om er een culturele dag van te maken.
Jan had nog nooit een rondvaart gemaakt en ik had nog nooit een bezoek gebracht aan het Anne Frank Huis, dus zo gezegd zo gedaan. Eerst Anne Frank Huis en daarna de rondvaart die voor de deur van Anne Frank begon. Na al deze indrukken moest er natuurlijk eerst een biertje gedronken worden. Waar beter dan in café Hoppe kun je een biertje drinken? In het café moest wel hoognodig geveegd worden want er lag een behoorlijke laag zand op de vloer, dat kon de pret niet drukken en de biertjes smaakten prima. De tramrit naar het CS moesten we helaas zwart afleggen. Tijdens onze afwezigheid, of misschien wel al daarvoor, bleek de OV-chipkaart ingevoerd te zijn. De vodderige oude strippenkaart die we nog hadden deed het dus niet meer. 's Avonds lekker en gezond gekookt aan boord en de volgende dag afscheid van Jan en Ati, zij moesten weer naar hun thuishaven in Lelystad en wij zouden naar Hoorn vertrekken.
De Oranjesluis en de Schellingwoudebrug sloten prachtig op elkaar aan en we waren er in een wip doorheen. Op het buiten-IJ woeien de schapen weer van de dijk. We besloten twee reven te zetten. Tijdens het aantrekken van de smeerreep van het tweede rif  klonk er een scheurend geluid. Jawel, langs het achterlijk van het grootzeil een scheur van 30 cm. Het doek bleek helemaal verteerd door de zon; je prikt er met je vinger zo doorheen. Even doorgerekend hebben we toch wel 20.000 mijl met onze zeilen gedaan dus ze hebben geen schuld. Goed gedaan Zwaan! Omdat we zeer laks geworden zijn, waren we de pre-vaar inspectie vergeten, afsluiters dicht, luiken dicht etc. Nu wil het geval dat beide genoemde punten niet dicht waren, gevolg een natte zitbank, zoet water dus niet erg. Erger was de afsluiter onder de wasbak van het aanrecht, deze stond nog open. We moesten hoog aan de wind varen en wel over stuurboord. Als gevolg van deze koers maakten we behoorlijk helling en het gevolg daarvan is dat de wasbak onder de waterlijn komt te liggen. Goed geraden, een paar honderd liter water binnen. Bijliggen en pompen en scheppen dus maar. Al met al zorgde dit voor een behoorlijke vertraging en besloten we naar Marken te varen. Altijd gezellig en lekker dichtbij. Op de kade van Marken stond luttele minuten later, geheel in motorleer gekleed, John. 's Avonds lekker een biefstukje gegeten en weer even bijgekletst. De volgende dag naar de nieuwe haven van Volendam, het ruim van het laatste water droog gemaakt, en het zeil geplakt (het moet toch nog een weekje mee). Daarna aan de boemel en biertje drinken met bitterbal in Volendam. Vandaag een prachtige zeiltocht in het zonnetje gemaakt naar Hoorn waar we vanavond maar weer eens de horeca gaan testen. Zo eten en drinken wij ons naar de winterstalling. Proost!

Groeten van Angela en Henk en van een zoete Mi Dushi.

Lieve, trouwe weblogfans - 15 september 2009

Aan alle mooie dingen komt een einde. Zo ook aan onze Noord-Atlantische rondreis per zeilboot. Wat hebben jullie ons allemaal trouw gevolgd op ons weblog, en wat mochten we onderweg veel reacties en e-mails van jullie krijgen. Onze hartelijke dank daarvoor!

Inmiddels zijn we tussen de pieren van IJmuiden Nederland binnen gevaren en hebben daarmee het zoute water verlaten. We zullen samen met Jan en Atie van de Roerdomp, die ons zeilend op zijn komen halen tijdens een korte vakantie, nog een weekje op het IJsselmeer zoetbrengen. Even acclimatiseren in de hopelijk prachtige nazomerdagen van september. Daarna varen wij naar Baarn, waar de boot eerst nog even in het water zal liggen tot ons huis weer bewoonbaar is, en dan gaat Mi Dushi op de kant voor een welverdiende winterslaap.

We zullen, met een iets lagere frequentie, maar toch hopelijk wel minimaal elke twee weken, verslag blijven doen van onze wederwaardigheden. We zijn erg benieuwd hoe het wennen aan het gewone leven in Nederland zal gaan. Een aantal van onze vrienden en familie hebben we al teruggezien. De rest zien we over een poosje graag in Soest, en anders komen we jouw kant op. In ieder geval verheugen wij ons er enorm op om jullie allemaal weer te zien!

Een dikke zoen van
Angela & Henk a/b SY Mi Dushi

Hoe dichter bij huis, hoe minder free wifi.100909.

Het is een constatering, hoe dichter bij huis , hoe minder vrij wifi we hebben. We liggen inmiddels in Scheveningen

en het is weer goed om alle Nederlandse vlaggetjes om ons heen te zien wapperen. Eerst hebben we na Duinkerken nog een paar dagen in Blankenbergen gelegen. Daar hebben we bezoek gehad van Tineke en Roger die in Belgie wonen, de eerste bekenden die we in 16 maanden weer konden begroeten. Daarna kwam George ons tegemoet in z'n camper, en bleef het hele weekeinde, eten en drinken en bijkletsen natuurlijk, wat dacht je dan. De volgende trip ging naar de Oosterschelde alwaar we voor de zeesluis van de Roompot voor de nacht bleven liggen.
Gelukkig is er aan de kant een patattent en we verheugden ons op onze eerste kroket, frikadel en patat sinds Gran Canaria. We waren net na 6 uur op onze plek maar gelukkig was de friettent nog open. Jammer was alleen dat het vet al koud was en we alleen maar een ijsje konden kopen. Welkom in Nederland, land van stiptheid en regelmaat, we zullen er weer erg aan moeten wenen ben ik bang. De teleurstelling werd al snel verdreven door en telefoontje van Rene en Marjan, of we nog op tijd waren voor de patat? Nee natuurlijk en ik vertelde dat het nu bloemkool met piepers ging worden. Kook maar wat meer want we zijn onderweg, en over anderhalf uur zijn we er, klonk het. Wat?? 'Savonds om 7 uur nog op pad naar Zeeland vanuit Hilversum? Nou ja wij vonden het wel erg leuk natuurlijk. Na precies anderhalf uur een belletje, waar in Stellendam liggen jullie? We liggen niet in Stellendam maar een uur verder in de Oosterschelde…….? We zijn er over een half uur! Inderdaad om half tien konden we elkaar in de armen vallen, Angela had inmiddels de bloemkool in en heerlijke soep omgetoverd en rijst met kalkoen cashewnoten en ananas in roomsaus in elkaar geknutseld, lekker eten dus en heel erg gezellig om iedereen weer te zien. De volgende dag bij het krieken ,( het was gewoon nog stikdonker ), om 6 uur losgegooid en op weg naar Scheveningen, tegen stroom in want het tij kon niet beroerder vallen. De rit naar Scheveningen verliep zonder wind en noemenswaardigheden, en we hadden een rustige oversteek van de Maasmond (is wel eens anders),

Voor Scheveningen zag ik al een bekende boot liggen, de Roerdomp van Jan en Ati. Met veel gefotografeer en gevideo en getoeter werden we op de klanken van salsa muziek, al swingend verwelkomt. Het is te gek om iedereen weer eens te zien en we liggen nu alweer twee daagjes zij aan zij in Scheveningen. Het bezoek aan de supermarkt leverde een kar vol dropjes, beschuit, hagelslag en vlokken, Hollandse kaas en gemberkoek op, heerlijk gewoon! Voorlopig ziet de wind kracht en richting er niet naar uit dat we snel zullen vertrekken en we wachten rustig af, je weet wel bij ons steekt het niet op een weekje meer of minder.

Wij gaan vanmiddag even vliegeren op het strand en natuurlijk een kroketje of een zoute haring eten.

Wordt vervolgt!

Groeten van Angela en Henk en van de buren Jan en Ati.

Scheveningen 10 september 2009

"We shamen ourselves the platter!" Di 010909

Deels omdat we niet actief genoeg waren en deels door het ontbreken van een fatsoenlijke internet verbinding, hebben jullie al weer veel te lang niks van ons gehoord. Sorry daarvoor maar ik zal het nu goed maken, ga er maar eens goed voor zitten want we hebben weer veel te vertellen. Als jullie dit lezen liggen we alweer in Frankrijk, in Duinkerken om precies te zijn. We zijn daar gekomen via tussenstops in Brighton, Eastbourne en Dover, jawel van de wet-cliffs! Bij ons steekt het niet op een weekje meer of minder. Na ons laatste bericht zijn we inderdaad achterlijk vroeg opgestaan, om 6 uur om precies te zijn. Dat waren we gelukkig niet meer gewend en we waren dan ook zeer verbaasd dat de wekker het nog deed. We vertrokken prachtig op tijd, om 7 uur zoals de bedoeling was. De vloedstroom stond toen we eenmaal buiten de haven waren al prima door en we schoten goed op. De reis verliep zonder noemenswaardige incidenten en we waren dan ook redelijk vroeg in Brighton. Er lag nog een verlate Nederlandse vakantieganger, en de Alexes, een schip uit Sidney Australië dat we in La Coruna ook al gezien hadden. De vakantiegangers hadden wat stress over wat te doen, nog verder varen of al omkeren en weer naar huis. We kennen het gevoel van voorgaande jaren en zijn blij dat we daar nu geen rekening mee hoeven te houden, het steekt bij ons niet op een weekje meer of minder. 'S avonds lekker uit eten geweest op de havenboulevard, bij een fransachtig restaurant. We konden de ober gelukkig in het Frans te woord staan. Niet dat hij het begreep, hij was Italiaans. Goede keuken, prima kwaliteit en een zeer schappelijke prijs, genoeg om tevreden in de kooi te kruipen dus. De volgende dag door naar Eastbourne, een klein stukje van 25 mijl en dus hoefden we niet zo erg vroeg weg. Luie zeilers als we geworden zijn hebben we alleen de fok uitgerold en zijn we naar onze bestemming gedobberd. En passant hebben we ook weer het westelijk voor het oostelijk halfrond verwisseld en zijn de meridiaan van Greenwich gepasseerd. Toen we in het Sluisje in Eastbourne dreven werden we in het onvervalst Brabants vanaf de sluismuur aangesproken, of we het goed hadden gehad in Brighton? Ik dacht eventjes, wie zijn dat in hemelsnaam, en hoe weten ze dat we in Brighton geweest zijn?  De mist trok snel bij me op en ik herinnerde mij een Nederlandse boot die we in Beaulieu en in Portsmouth hadden zien liggen. In een keer goed geraden, ze bleken Rob en Margot van de Seacloud te heten. Seacloud is uiteraard niet hun achternaam maar de naam van de boot natuurlijk! Het werd koffie drinken bij de Seacloudjes en later bij ons aan boord een borrel. De weerberichten waren niet denderend en niet erg duidelijk, dus we besloten die dag te blijven liggen, bij ons steekt het niet op een week meer of minder, weet u nog? Rob besloot toch maar uit te varen, ze moesten hoog nodig naar huis, maar was na een paar uurtjes ook weer terug in de haven. Rob had over de marifoon een windwaarschuwing voor ons vaargebied gehoord voor windkracht 8!. Margot is nog niet zo'n ervaren zeezeilster en het was haar maiden-voyage op zee. Daarom dacht Rob, laten we Margot niet gelijk kopschuw maken en omkeren, uiteraard geheel en alleen eigenbelang dus!

Het bleef de rest van de dag redelijk rustig en Rob baalde van zijn beslissing….
Wij hadden inmiddels Eastbourne met de openbare dubbeldekker verkend. de pier bezocht, een koffie met gebak in de Victorian tearoom gebruikt en de middagmaaltijd, mosselen, genruikt in een restaurant waar je uit 50 verschillende mossel-receptvarianten kon kiezen. De volgende dag een redelijk weerbericht en weer vertrokken, de seacloudjes met ons mee naar Dover dus. Je raadt het al…..een puist wind en golven waar een paard de hik van krijgt! We hebben een kleine windkracht zeven gemeten met flinke uitschieters naar boven. Wij al tegen elkaar gezegd, als Margot maar niet de bibbers heeft gekregen. Het viel bij aankomst in Dover nog erg mee met de bibbers van Margot, en ze was zeker niet kopschuw geworden, gelukkig voor Rob. Uit het verhaal blijkt al dat de twee elkaar nog niet zo erg lang kenden. Negen maanden om precies te zijn en dat gaf een reden om een fles champie de bubbelie open te trekken, wij waren uitgenodigd om de helpende mond te bieden, we zijn de beroerdste niet.
We zijn nog een dagje in Dover gebleven, vanwege een "slechtwettervorhersage" zoals onze oosterburen dit zo treffend weten te zeggen.

Margot moest bellen met haar werkgever want had eigenlijk al thuis moeten zijn, ons steekt het niet op een weekje meer of minder. Dover hebben we niet gezien, sterker nog, ik ben de steiger niet afgeweest en hield een cocon-dagje. Angela heeft nog de was gedaan en is helemaal naar de haven-wasmachine gelopen, en heeft daarmee het record bewegen voor die dag geheel op haar naam gebracht. De algemene indruk dat de Engelsen niet kunnen koken behoort , wat ons betreft, ook tot het verleden. Je kunt in de Engelse pubs meestal een uitstekend maal krijgen voor erg weinig geld. Kom daar maar eens om in Nederland. Wij aten veelal een prima hoofdmaaltijd met vlees, groente of sla en naar keuze een gepofte reuze aardappel met saus of frietjes voor de prijs waar je in Nederland nog net een voorgerecht voor hebt..! Vijftig procent van de keren dat we in Dover zijn geweest regende het. Aangezien dit onze tweede keer was en het de vorige keer erg hard regende, moest het nu mathematisch gezien  dus wel droog zijn. Het was wel een beetje koud en ik heb dan ook de hele nacht liggen kleumen, nee ik wil uit principe nog niet onder het dikke dekbed zolang ik witte Engelsen nog in korte broek over straat zie lopen! We hadden weer een goed weerbericht dus we zijn op pad gegaan naar Duinkerken, mai qui, dans la Douce France! Zoals op de foto te zien is, is een prachtige fabriek weer een verademing na alle strandjes met palmbomen. We hebben afscheid genomen van de Seacloudjes, die gingen naar Blankenbergen omdat Rob geen papieren voor Frankrijk bij zich had. Dat was ons even te ver, we vonden 40 mijlnaar Duinkerken, (Dunkerque) meer dan genoeg, bij ons steekt het, zoals bekend, niet op een weekje meer of minder. Om een lang verhaal nog langer te maken, we liggen nu dus in Duinkerken. We zijn vandaag officieel de 11.000 mijl gepasseerd!! Bij een gemiddelde van 5 knopen hebben we dus 2200 uur op onze boot varend doorgebracht, anders gezegd 13 weken en een beetje. Bij ons steekt het niet op een weekje meer of minder.We zijn Visitors in Yachtclub Mer du Nord, steiger F box 18, dat is nog eens een mooi adres, vind je niet? Vandaag gaf de navtex ook weer slechte berichten met veel wind en ander meteorologisch onheil dus we liggen vandaag nog een dagje in het schone Duinkerken. Bij ons steekt het niet op een weekje meer of minder. Duinkerken hebben we vandaag te voet verkend. We hebben, net als in Le Bourg op Les Saintes,  op een plein voor de plaatselijke thee-fabriek (Egalite, Fraternite en Liberte) een cappuccino genuttigd. Alleen was het daar wel 10 graden warmer en stonden er irritant veel palmbomen.
Later op de Place de Jean Bart, (de roverhoofdman van de duinkerker kapers), hebben we de lunch gebruikt. De vissoep van Angelawas prima, de dubbel doorbakken hamburger met lepsla, kruimelbrood en piepkaas die ik besteld had, niet om over naar huis te schrijven, dus dat doe ik dan ook maar niet. Vanavond doen we nog maar eens een restaurant aan. We hebben gisteren namelijk aan boord gekookt, en als we dat teveel doen kost het wel erg veel gas….  Zo, nu zijn jullie weer helemaal bij en blij hopen we, we zijn van plan om nog naar Blankenberge te gaan als het weer tenminste nog vaarbaar wordt, anders blijven we nog even, bij ons steekt het niet op een weekje meer of minder! Inmiddels is het mooi zonnig, alleen de schapen waaien van de dijk, de bomen liggen op de grond en de meeuwen vliegen achteruit, het waait dus nogal.

Groeten van Angela en Henk (nee ik hoef nog steeds niet aan het werk)

Portsmouth Zondag 23 augustus 2009.

Daar zijn we weer, in Portsmouth. Na Beaulieu River zijn we voor een nachtje naar Cowes gegaan, meer als tij-stop eigenlijk. De getijden-stroom in de Solent, het water tussen het eiland Wight en het Engelse vasteland,  is behoorlijk sterk. Ook op de rivier de Beaulieu staat er een dijk van een stroom, en zeker Vrijdag, het was bijna springtij met de hoogste en laagste waterstand sinds tijden gemeten. We konden alleen vertrekken als we de stroom op de rivier mee hadden dus, helaas betekende dat ook dat we richting Portsmouth de stroom tegen zouden hebben. Een verstandige oplossing zou zijn om dan maar met de stroom mee een stuk terug te varen richting Yarmouth op Wight. Als tussen-oplossing, omdat terugvaren niet zo'n fijn gevoel geeft, besloten om te proberen naar Cowes te gaan. Een bestemming aan de overzijde van de Solent, ook op Wight, maar waar we alleen maar schuin tegen de stroom in hoefden en er waarschijnlijk niet zo'n last van zouden hebben. Als de stroom te sterk zou blijken konden we altijd nog omdraaien en naar Yarmouth varen. Gelukkig viel het allemaal reuze mee en twee uurtjes later meerden we af in Cowes, waardoor we de rest van de dag hadden om op terrasjes te zitten, te lunchen, boodschappen te doen en 's avonds uit eten te gaan, en wel in die volgorde. Naast ons in Cowes meerde er een gigantische motorboot met twee verdiepingen af, we raakten in gesprek en hij vroeg waar we vandaan kwamen.
Toen hij hoorde dat we twee keer de oceaan en twee keer Biscaye overgestoken waren, riep hij in opperste verbazing, wijzend op ons trouwe vaar-ijzer  "IN THAT????"  Dit terwijl ik tien keer liever in ons trouwe bootje oversteek dan in zijn tupperware-paleis met schuifpui en balkon op het zuiden, zo zit dat!! (een beetje jaloers ben ik alleen op zijn jacuzzi, dat wel) De volgende dag, dat was gisteren, op naar Portsmouth. Tijdens onze reis zijn we bevriend geraakt met de "True Colours" met aan boord Fiona en Dave, u weet wel spreek uit als Doive.  In de Carieb kregen ze een aantal weken bezoek van twee vrienden, Bill en Lizzy, die wij ook al eens ontmoet hadden op Tenerife. Van het een kwam het ander en het werd erg gezellig en Bill en Lizzy, (hierna te noemen BLIZZY) , vonden dat we beslist op onze terugreis in Portsmouth aan moesten want de Blizzy's wonen hier in de omgeving. Zo gezegd dus zo gedaan, daarom nog maar eens Portsmouth. Fiona en Dave hebben ons aangeraden dat we in hun zeilvereniging zouden gaan liggen want dat scheelde aanzienlijk in de kosten. Toen we de vereniging eenmaal gevonden hadden bleek dat er allen een steiger beschikbaar was, waar de boten en masse in de blubber zouden zakken omdat de hele boel droogvalt met eb. Dit vonden we niet zo'n fijn plan omdat we na Portsmouth naar Brighton willen en we dan de vloedstroom mee willen hebben en dus met laag water weg moeten. U begrijpt het al trouwe lezer, als je met de kiel in de prut gezakt ligt kom je niet in Brighton, het werdt dus maar weer Haslar Marina, met het mooie groene lichtschip die tot toiletgebouw en kroeg is omgebouwd, een prima plek dus om te liggen. 
Het weerzien met Blizzy was ontzettend leuk, beetje door Portsmouth kuieren, erg aan te raden, en dan weer doen waar we de afgelopen 15 maande ware meesters in geworden zijn, de wereldkampioenschappen teraszittenmetbierindehand.

Als klap op de vuurpijl moesten we natuurlijk uit eten. Het favoriete voedsel van de Blizzy's bleek Indiaas te zijn, dat kwam goed uit want wij zijn daar ook niet vies van. De vorige avond hadden we ook al bij de Indiaan gegeten en het was tijd voor een vergelijkend warenonderzoek. Helaas is de vergelijking in een "gelijkspel" geëindigd waardoor we in Brighton de plaatselijk variant maar weer moeten gaan testen. Vandaag lekker uitgeslapen en naar de Formule 1 gekeken, erg leuk. Tijdens de Formule 1 zijn we aangevaren door een Engelse boot met 1 volwassene en drie of vier pukkelige pubers, die absoluut niks deden om het te voorkomen, kijken ja dat wel (ga je studeren jongen?). Resultaat een verbogen zwemplatform en een kras op het reddingsvlot. Gelukkig hebben we een zwemplatform laten bouwen door ontwerpburo Schlebaum, en in elkaar laten lassen door de firma van Hengstum, beide garant voor stark boeren wark. Dat was ook nu weer onze redding anders waren we de windvaan stuurinrichting waarschijnlijk kwijt geweest, Goed gedaan John en Kees! De aanvarende brit moest beteuterd toekijken hoe zijn zwemtrapje geplet was door ons platform en hoe zijn navtex antenne afgebroken door ons reddingsvlot wegdreef in de haven, dat is nog eens een waar reddingsvlot! De aanvaarbrit was nog wel zo vriendelijk om zijn excuses, adres en telefoonnummer achter te laten, is niet nodig denk ik, ik buig het wel weer in fatsoen als ik thuis ben. Vanavond eten we op de boot, dit is beter voor het gewicht en de portemonee.

Morgen barbaars vroeg op, we willen ongeveer om zeven uur uitvaren, het tij begrijpt u wel…? Weer genoeg belevenissen beleeft denk ik zo, never a dull moment!

Groetjes van Angela en Henk (nee ik hoef nog lang niet aan het werk)

Vertrekken en….. thuiskomen! - 21 augustus 2009

Het zal wel weer wennen worden om straks terug te zijn. We rekenen erop dat we begin september oversteken naar België en half september in Nederland zijn. We beginnen al na te denken over meer aardse zaken als: hoe gaan we ons huis inrichten? Het staat natuurlijk leeg, we hebben al onze spullen nog, maar missen het grote meubilair zoals een bank, stoelen, stoelen bij de eettafel en matrassen. Op naar Ikea dus! We gaan meteen boven wonen (op de grote slaapkamer) en beneden de boel slopen. Het is nu lekker leeg en de verhuizers kunnen onze meubels mooi naar boven sjouwen! Gelukkig hoeven we niet acuut aan het werk, zal wel oktober of november worden. Werken vind ik leuk, maar bij nacht en ontij in de files staan..... brrr. Daar zie ik nog het meest tegenop. Jammer dat jullie dat probleem tijdens onze afwezigheid nog steeds niet hebben kunnen oplossen.

Intussen is het hier prachtig weer, ongeveer 24 graden, dus het doet hier toch nog wat Caribisch aan! We lazen op de website van de Tyche dat ze goed zijn teruggekeerd in Nederland; de boot wordt afgeleverd in IJmuiden en Zita en Robin hebben het heel leuk gehad in de VS. Binnen vier dagen hadden ze een huis, een auto, een baan en een school voor de kinderen geregeld! Voor je het weet ben je kennelijk weer helemaal ingeburgerd, hoewel ik verwacht dat het wel even zal duren voordat we ons helemaal thuis zullen voelen in Nederland. In het begin is het natuurlijk één groot feest om iedereen weer terug te zien, maar daarna neemt het gewone leventje weer een aanvang. Ook de Walrus is of wordt verscheept, en getuige hun fotoboek op het web zijn Marieke, Martin en hun drie kinderen inmiddels naar huis gevlogen. De Feeks is met grote stappen naar huis gezeild vanaf Camaret en ligt afgemeerd in Almere. Marcel is er treurig onder, Ben is dolblij dat hij weer met zijn dochters en kleinkinderen is herenigd. Alles deed het nog, telefoon,elektra, computer en na enige aarzeling wilde ook de auto starten. Voor je het weet zit je weer iedere ochtend in de bus naar je werk.

Het is goed dat we inmiddels weg zijn uit de Carieb, zondag diende de eerste serieuze tropische storm van het seizoen zich aan in het gebied van onder andere Sint Maarten, Antigua en Montserrat, waarbij windsnelheden tot 90 knopen werden voorspeld. Alleen tropische stormen die de moeite waard zijn en echte orkanen krijgen een naam, die ieder seizoen op alfabetische volgorde worden gegeven. Deze storm heette Ana. Intussen verwacht het National Hurricane Centre in Maryland (NOAA) vandaag boven Bermuda Bill, een orkaan van categorie 3. Aanvankelijk werden windsnelheden van 155 knopen voorspeld, hij lijkt nu iets minder krachtig te worden. Als je bedenkt dat de meeste wind waarmee wij ooit op zee hebben gezeten (ooit in Turkije) 52 knopen was, dan begrijp je misschien iets beter hoe sterk zo´n orkaan is. Daar komen enorme krachten bij vrij, en aan de golven die dat geeft wil ik niet eens denken… Nee, daar wil je niet in zitten met je bootje, en ook wil je op zo'n moment niet in een baai voor anker liggen, zelfs niet in zo'n prachtige beschutte als Nelson's Dockyard in Antigua. Wie in de Carieb blijft liggen, moet van zijn verzekeraar dan ook vanaf 1 juli in Grenada of zuidelijker zijn. Dave en Fiona van de True Colors varen daarom nu bij de Venezolaanse eilanden, en An en dirk van de Narid bij de Nederlandse Antillen, waar ook Babette en Irwin met hun Maru voor hun tweede seizoen in het Spaanse Water liggen.

Ik moet zeggen dat het nu heel onwerkelijk aanvoelt dat we zo'n ontzettend groot eind hebben gevaren. Soms vragen mensen die we hier aan de Engelse zuidkust tegen komen of we op vakantie zijn, en als we dan zeggen dat we op de terugtocht zijn van een Noord-Atlantische rondreis, geloven we het bijna zelf niet. Ongelooflijk, we hebben er bijna elfduizend zeemijlen op zitten. Oké, het is geen reis rond de hele wereld geworden, maar we vinden het nog steeds een indrukwekkend stuk. We pleiten er dan ook voor dat niemand deze zeilroute ooit nog "Rondje Atlantic" mag noemen. Hoezo, rondje? De evenaar is 40.000 kilometer lang; wij hebben er zo'n twintigduizend gezeild! Gelukkig hebben we een paar duizend foto's en ongeveer acht uur film, dus we kunnen alle beelden op ons gemak gaan bekijken, het geheugen opfrissen en alle indrukken van het afgelopen jaar eens rustig laten bezinken.

Vanaf juni bereiken ons af en toe gelukkig weer wat positievere berichten over de economie, die naar verwachting in het laatste deel van dit jaar wat zal aantrekken. Dat is goed nieuws voor ons, want dan zullen wij naar werk zoeken. Ik zal weer als interim-adviseur op het gebied van Personeel & Organisatie aan slag gaan, en Henk wil op interim-basis management gaan doen in technisch of logistiek georiënteerde sectoren. De huizenmarkt is nog helemaal niet best. Realistisch gezien zouden we, als we ons huis nu per se willen verkopen, tussen de dertig- en vijftigduizend euro moeten zakken. Dus…. willen we ons huis nu niet verkopen. We zijn wel gek. We zijn dan ook nog steeds heel tevreden over onze beslissing om terug te keren; dit hadden we niet uit kunnen zitten. We rekenen erop dat het nog minstens twee jaar zal duren voordat de markt weer redelijk is, dus dan zien we wel verder. We weten nog niet zo goed wat we daarna willen. We zijn nog met deze reis bezig, en ook met het verwerken van alle indrukken. We kunnen alleen dingen bedenken voor de korte termijn toekomst. Eerst de handen uit de mouwen dus, en ons huis weer bewoonbaar en gezellig maken!

Beau! - 19 augustus 2009

Noord van het eiland Wight zijn we de Beaulieu River op gevaren, dat de Engelsen alleen maar kunnen uitspreken als "Bjoelie River". Aan het begin van de achttiende eeuw, toen de Hollanders, Fransen, Spanjaarden en Engelsen elkaar nog geregeld met grote houten marineschepen achterna zaten, hebben de Fransen het gebied rond de Solent een tijdje in handen gehad. Ik moet ze gelijk geven, het is inderdaad een hele mooie plek. Ongeveer een uur stroomopwaarts lopen, door een bos langs de zompige, zilte oevers van de rivier, ligt de eigenlijke plaats Beaulieu, met een oude straat met een chocolademaker, een tearoom en een teddybear-shop.

Wij liggen vrijwel midden in een oude, achttiende-eeuwse scheepswerf, Bucklers's Hard, waar men onder andere de Euryalis en de Agamemnon bouwde, die mee vochten in de slag bij Trafalgar van 1805. Met het laatste schip bezeilde Nelson overigens een poos lang de Middellandse Zee, verloor een oog tijdens een gevecht, en ontmoette Lady Hamilton in Napels, een getrouwde vrouw die zijn maîtresse werd en met wie hij een dochter kreeg. Ook de getrouwde Hertog van Montagu, die een eeuw nadien de zeggenschap over Beaulieu en Buckler's Hard had, rommelde maar wat aan. Hij nam zijn assistente die tevens zijn geliefde was in 1915 mee op een lange zakenreis over de Middellandse Zee met het P&O-ship (Peninsular & Oriental Steam Navigation Company) SS Persia, werd getorpedeerd door een Duitse U-boot, kon zich vasthouden aan een reddingsboot maar zag zijn Eleanor Thornton nooit meer terug. Zij stond overigens model voor de "Spirit of Ecstasy", het bekende boegbeeldje voor de motorkap van iedere Rolls Royce. Ze hadden samen een dochter, die pas in de jaren zestig als zodanig erkend werd.

Buckler's Hard bestaat uit één hoofdstraat met oude bruine rijtjeshuizen die ze hier "cottages"  noemen. In vroeger tijden lag de straat, die heel handig afhelt richting het water, vol met bommstammen en planken. Precies in het verlengde van de straat waren de hellingen waarop twee of drie schepen tegelijk gebouwd konden worden. De meester scheepsbouwer had een groot huis aan het begin van de straat, met een uitbouw eraan van waar hij toezicht kon houden op de werkzaamheden. Wanneer een schip klaar was, liet men het van de helling af glijden, en een hele ploeg roeiers sleepte het vervolgens naar Portsmouth toe om de masten er op te laten zetten en te tuigen met zeilen en touwwerk. Die tocht van 15 mijl nam vier dagen in beslag! De resten van de hellingen zijn nog te zien, dus we gaan vanmiddag bij laag water een kijkje nemen.
En niet te vergeten, Buckler's Hard was de thuishaven van Sir Frances Chicester, die in 1966 - hij was toen 64 jaar - als eerste solo van west naar oost rond de wereld zeilde via de kapen (Kaap De Goede Hoop en Kaap Hoorn), en daarbij ettelijke records brak. Hij maakte slechts één tussenstop, in Australië. Zijn schip, de Gipsy Moth IV, dat tot voor kort in Greenwich naast de Cutty Sark op het droge stond, is overigens voor een miljoen gereviseerd en ligt na een wereldomzeiling via Panama en de Rode Zee sinds 2006 bij Cowes op Wight waar het gebruikt wordt voor trainingen en chartervaart.

Oh well, Jolly Good! - 18 augustus 2009

We vermaken ons uitstekend hier aan die prachtige Engelse zuidkust, of zoals de Engelsen dat zeggen: Jolly Good! In Weymouth hebben we de trein gepakt naar Wool om de aapies van Monkey World nog een keer te verassen met een bezoek. Je kon wel merken dat het vakantietijd is, vorige keer waren we in juni en toen was het rustig, nu was het af en toe dringen voor de hokken om iets te kunnen zien. De gibbons hadden een jong, een klein blond koppie stak boven de armen van de al even blonde moeder uit en als ze de kans kreeg, klom ze er vandoor. De vader van deze soort is pikzwart met twee grote goudblonde wangen, vandaar de naam "golden cheecked gibbon". De van tv beroemde "ugly monkeys" die ooit uit een laboratorium zijn gered, zijn nu allemaal op een zo'n hoge leeftijd dat er nog maar vijftien over zijn, maar ze hebben een gelukkige oude dag gehad.

Na een dag spoelen en wassen konden de twintig handdoeken die we hadden ingezet om het water uit het matras te krijgen weer de kast in. Droog wel te verstaan, en dat was een redelijk wonder want de droger van de jachtclub droogde voor geen meter, en na drie keer een rondje van een uur heb ik het opgegeven. De zon kwam iets door, alle handdoeken en beddegoed aan de reling en duimen maar dat het niet zou gaan regenen. Mijn hoofdkussen kon uitgespoeld worden, en na een paar dagen was het niet meer vochtig en kon ik er 's nachts op slapen zonder handdoeken eromheen. Het matras heeft goed liggen drogen in de zon. De pest met zout water is echter dat het nooit goed droog wordt. Zodra er maar een beetje nattigheid in de lucht komt, zal het matras als een gigantische vochtvreter alles uit de lucht opslurpen en zullen we weer vergaan van de klammigheid. Wij kregen troostende e-mails van de Asterix, die ooit met het voorluik wagenwijd op weg ging en bakken water heeft gehapt voor ze het doorhadden, en van de Feeks, die rond de Kanaaleilanden, berucht om de sterke stromingen, niet goed gerekend had en ettelijke uren achteruit heeft gezeild. Ook zijn ze onderweg geënterd door vijf kerels van de Franse douane, die de bedden en het reddingsvlot doorzocht hebben maar verder uitermate vriendelijk waren.

Op de valreep verkochten we onze vijf gele jerrycans allemaal tegelijk aan een Engelsman met een motorschip, die aan onze steiger lag. Dat geeft weer lekker ruimte op het dek en in de achterkajuit! Onze volgende stop was in Poole. Nu hadden we natuurlijk serieus gerekend en we kwamen mooi met de stroom mee aan. De haven bij de stadskade was helemaal vol, er stond een groot bord met FULL in rode letters op de buitenste steiger. Bij de Plymouth Yacht Club aan de achterkant van het schiereiland dat voor de stad ligt, net achter de ferryterminal, was nog genoeg plek en het bleek maar een kwartiertje lopen naar het centrum. In Poole hebben we een heerlijk "pubmeal" verorberd bij de Kings Head. We hebben de Spaanse mobiele telefoon simlockvrij laten maken zodat we er een Engelse simkaart in konden stoppen en nu weer goed bereikbaar zijn voor het thuisfront. En we hebben een nieuwe digitale ontvanger aangeschaft, want degene van iBush die we vorig jaar kochten had reeds de geest gegeven, maar natuurlijk wel net buiten de garantie. Leuk, we kunnen weer eens tv kijken. Dat hebben we helemaal niet gemist het afgelopen jaar, maar als je het hebt zijn er genoeg vermakelijke dingen op te zien. Zoals stand up comedians en de Duchess of York, een kordate tante die heel dapper probeert een buurtcentrum op te zetten in een verschrikkelijk uitzichtloze achterstandwijk. Toen we terug liepen langs de kade, zag Henk de Gladys van Dick afgemeerd liggen, die we kennen uit Horta. We hebben op het weerzien geproost met een biertje.